بوده نقل مينمايد و نيز نور الدين مالكى در ص 5 فصول المهمه از كتاب بيهقى كه در مناقب شافعى نوشته نقل نموده و خواجه سليمان بلخى حنفى در اول باب 62 ينابيع الموده از جواهر العقدين نور الدين سمهودى نويسنده تاريخ المدينه كه در زمان خود اعلم علماء مصر و حجاز بوده نقلا از بيهقى مشروحا ذكر نموده كه گفت روزى به امام شافعى گفتند كه مردم صبر و طاقت ندارند مناقب و فضايل اهل البيت را بشنوند ( مانند كسروى و احمد امين و اقرانشان ) و اگر مشاهده كنند كه يكى از ما ذكر فضائل اهل البيت را مينمايد يقولون هذا رافضى ميگويند او رافضى است فورى شافعى فى المجلس انشاد اشعارى نموده و حقايق را آشكار ساخته گفت : اذا فى مجلس ذكروا عليّا * و سبطيه و فاطمة الزّكيّة فاجرى بعضهم ذكرى سواه * فأيقن انّه سلقلقيّة اذا ذكروا عليّا او بنيه * تشاغل بالرّوايات العليّه يقال تجاوزوا يا قوم هذا * فهذا من حديث الرّافضيّة برئت الى المهيمن من اناس * يرون الرّفض حبّ الفاطميّة على آل الرّسول صلاة ربّى * و لعنته لتلك الجاهلية خلاصه معناى اين اشعار آنكه گويد زمانى كه در مجلسى ذكر على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام مىشود بعض دشمنان براى آنكه مردم را از ذكر آل محمّد منصرف كنند ذكر ديگرى بميان مى آورند پس يقين كنيد آن كس كه مانع ذكر اين خانواده مىشود سلقلق است ( يعنى زنى كه از دبرش حيض شود ) آنها روايات بلند نقل ميكنند كه ذكر على و بچه‌هاى او نشود و گفته مىشود بگذريد اى قوم از اين ذكر ( يعنى ذكر على و بچه‌هاى او ) زيرا اين حديث رافضيها است بيزارى ميجويم ( من كه امام شافعى هستم ) بسوى خدا از مردمى كه مىبينند رفض را دوستى فاطمه بر آل رسول صلوات پروردگار من است و لعنت خداوند بر اين نوع جاهليت ( كه دوستان آل محمّد را رافضى بخوانند ) . و سليمان بلخى حنفى ضمن باب 62 ينابيع الموده ص 355 ( چاپ اسلامبول ) و سيد مؤمن شبلنجى در ص 139 نور الابصار چاپ سال 1290 نقلا از بيهقى و نور الدين ابن صباغ مالكى در ص 4 فصول المهمه و نيز حافظ جمال الدين زرندى در معراج الوصول بعد از